Jãzz•Café™

ขอเป็นบล็อกไดอารี่อีกหนึ่งเอนทรี่ก็แล้วกัน อุอุ


วันนี้แอบเลว โดดเรียนนอนอยู่บ้าน ว่าจะตื่นสายๆซะหน่อย แต่ไอ้แต้วโทรปลุกตอน 8 โมง บอกว่า อียุ้ยติดเภสัชศิลปากรแล้ว !!
เท่านั้นแหละ ตาสว่างเลย แทบกรี๊ด ดีใจเหมือนได้เอง ฮ่ะ.... บ้าไปแล้ว เก่งโคตรๆๆๆๆเลย ดีใจกับมันอย่างสุดซึ้ง
หลังจากเคยไปเข้าค่ายหมอยากับมันตอน ม.4 ก็พบว่ามันเหมาะกับเภสัชศิลปากรมาก แล้วมันก็อยากได้ที่นี่มากๆด้วย
แล้วมันก็ได้
จะมีซักกี่คนนะ ที่ได้เรียนสิ่งที่อยากเรียน ในที่ที่อยากเรียน
.
.
.
ลุกขึ้นมาเปิดเน็ตดู เราลงสอบไอซีทีออกแบบของศิลปากรไว้
เป็นคณะที่เราอยากเข้ามาตั้งแต่ ม.5 เพราะรักศิลปากรที่สุด อยากเรียนที่นี่ รู้แทบทุกอย่างของที่นี่
แล้วมันก็ขึ้นตัวแดงเบ้อเร่อเลยว่า

"ท่านไม่มีสิทธิ์สอบสัมภาษณ์"

เหอๆๆๆ เราก็พยายามไม่ตกใจนะ เพราะมันก็สมควรเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว
ช่วงปิดเทอม พอดีผลของบางมดประกาศออกมาก่อน เราติดคณะมัลติมีเดีย โควต้าเรียนดี แล้วมันก็ตรงกับสิ่งที่เราอยากเรียน ก็เลยยืนยันสิทธิ์เรียบร้อย 20,000 กว่าบาท
ตอนแรกที่รู้ก็อึ้งน่ะแหละ เสียใจไปก่อนเลยว่าคงไม่ได้เรียนศิลปากรแน่ๆ เพราะที่บางมดก็ไม่ได้เลวร้าย แถมญาติที่บ้านหลายๆคนก็บอกว่านั่นน่ะดีมากๆแล้ว (แต่ก็ต้องเข้าใจว่า เราอยากเรียนที่ศิลปากรเป็นที่หนึ่ง)
เราก็เลยพยายามทำใจว่า ดวงฉันคงต้องเป็นลูกพระจอมจริงๆ

ด้วยความไม่รู้ ก็เลยพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะหาสิ่งที่ดีของบางมดให้ตัวเองรู้เพิ่มให้ได้ คงเข้าใจความรู้สึกนะ แบบว่าพยายามมองหาข้อดีสุดๆเพื่อเพิ่มความรู้สึกที่จะอยากเรียนที่นี่ (บอกตามตรงว่าไม่เคยอยากเข้าพระจอมเลย ไม่ใช่ไม่ดีนะ แต่เพราะไม่ค่อยรู้ว่ามีคณะแบบนี้อยู่)
จนกระทั่ง ยอมรับที่จะต้องเรียนบางมดได้ แล้วก็เริ่ม... ชอบแล้วล่ะ
บอกกับตัวเองว่า ปิดเทอมนี้จะไม่อ่านหนังสือเด็ดขาด ถ้าจะต้องสอบศิลปากร ถ้ามันติดจริงๆ แสดงว่าดวงต้องเรียนที่ศิลปากร

แล้วปิดเทอมก็เลยผ่านไปอย่างว่างเปล่าสุดๆ 555+ ชาวบ้านเค้าเครียดกันจะเป็นจะตาย ไอ้บ้านี่นั่งเล่นเกมเล่นเน็ตทั้งวันทั้งคืน
พอไปสอบศิลปากร ก็ปรากฎว่าเละเทะสุดยอด ก็ไม่ได้ทบทวนอะไรเลยนี่นะ ข้อที่เป็นฝนคำตอบตัวเลขก็ไม่ได้ทำซักข้อเลย หายไป 30 คะแนนโลด ข้อกาก็ทำไม่ค่อยจะได้
จำได้ว่าวันที่สองนี่กะจะไม่ไปอยู่แล้ว เหอๆ เดินทางเหนื่อยเกิ๊น ต้องนั่งรถไปชลแต่เช้า

ก็ไม่คิดหรอกว่าจะได้ บอกตัวเองอีกว่า ถ้าได้ก็คงไม่เอาแล้วล่ะ เพราะแม่เป่าหูทุกวันเลยว่า เรียนบางมดน่ะดีแล้ว อยู่ในกรุงเทพ โอกาสเปิดหูเปิดตามันมีมากกว่า
...ทั้งๆที่ใจจริงน่ะ ไม่ชอบสังคมอันวุ่นวายแบบในเมืองเอาซะเลย
.
.
.
แล้วผลก็ปรากฏว่า ... ไม่ได้จริงๆ
ตามจริงแล้วมันควรจะรู้สึกโล่งใจนะ ที่จะได้ไม่ต้องมาปวดหัวเลือกคณะทีหลัง

แต่ทำไมมันไม่เป็นแบบนั้น
ทำไม ... ใจหายแว๊บเลย เมื่อรู้ว่าไม่ติดที่นี่จริงๆ
โอกาสมันหมดไปแล้ว ที่เคยฝันมาตลอด 2-3 ปี มันหายไปแล้ว

ทั้งๆที่ก็บอกตัวเองหลายรอบว่า ถ้าติดศิลปากรอีกก็คงไม่เอาล่ะ เพราะเลือกบางมดไปแล้ว ชอบที่นั่นมากแล้วด้วย
แต่นี่ก็ไม่ได้ติดซะหน่อย ทำไมต้องเสียใจอีกรอบด้วยง่ะ

แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
T____________________________T
เสียดายที่สุดที่ไม่ได้เรียนที่นี่ มหาลัยที่ใฝ่ฝันมาตลอด ประทับใจทุกอย่างของที่นี่เลย รู้เกือบทุกอย่าง แต่สุดท้ายก็พบว่าเราคงไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นศิษย์ของสถาบันนี้
ถึงจะไม่ต้องเครียดเรื่องไม่มีที่เรียน เพราะมีสถาบันที่ดีมากๆอย่างพระจอมเกล้าธนบุรีต้อนรับเราอยู่
แต่ยังไงก็อดเศร้าไม่ได้ "เพราะเราจะไม่มีวันได้เป็นเด็ก SU อีกต่อไปแล้ว" TTT___TTT


ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เศร้าโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย




พีเอส.เราไม่เคยมีเรื่องแอดอยู่ในหัวสมองเลยอ่ะ - -" เราว่ามันยากไป
พีเอสสอง.อาทิตย์หน้าก็จะได้ไปคอนแล้ว ยังไม่ได้ทำพู่เลย - -"